SIOMIN W i t a l i j N i k o ł a j e w i c z, ur. 12 VI 1927 Rostów n. Donem, zm. 10 V 1978 Koktebel, prozaik. W 1957 ukończył Instytut Pedagogiczny w Ta-ganrogu, mając już za sobą debiut reportażysty i nowelisty. Pierwszy zb. opowiadań i repotraży Sztorm na Cymle (1960, Sztorm na Morzu Cymlańskim) poświęcił współczesnej tematyce młodzieżowej. W kolejnych opowieściach Sto dwadcat' kiłomietrow po żeleznoj dorogie (1964, Sto dwadzieścia kilometrów koleją) oraz Siedmioro w jednym domu (Siemiero w odnom domie, 1965) dał znakomity obraz rosyjskiej prowincji, życia codziennego mieszkańców małych osiedli podmiejskich, które przedstawił w poetyce tzw. małego realizmu. Drugi utwór wywołał falę dyskusji, w której autorowi zarzucano jednostronność ujęcia tematu, czarnowidztwo, a nawet naturalizm. Trudnym doświadczeniom osobistym z czasów wojny poświęcił opowieść Jedynak (Łastoczka-zwiozdoczka, 1963) oraz powieść Znak Ost (Nagmdnyj znak OST, 1976), której kontynuacją była Zapora (Płotina, 1979). Zb. przemyśleń S. o twórczości literackiej Raboczije zamietki (Notatki robocze) ukazał się pośmiertnie (1984). S.P.
